کابل فیبر نوری یک خط ارتباطی است که برای انتقال سیگنال های نوری استفاده می شود. عملکرد اصلی آن دستیابی به-سرعت بالا،-ظرفیت{2}}بالا{2}} و در مسافت طولانی{3}} انتقال داده از طریق یک رسانه فیبر نوری است.
در مقایسه با کابلهای مسی سنتی (مانند خطوط تلفن و کابلهای شبکه)، کابلهای فیبر نوری از نور به عنوان حامل اطلاعات استفاده میکنند و سیگنالهای درون فیبر را با استفاده از اصل بازتاب داخلی کل انتقال میدهند. آنها مزایای قابل توجهی مانند مقاومت در برابر تداخل الکترومغناطیسی، تضعیف کم، پهنای باند بالا و امنیت قوی را ارائه می دهند و به طور گسترده در زمینه های مختلف شبکه های ارتباطی مدرن استفاده می شوند.
عملکرد کابل فیبر نوری بر اساس خواص فیزیکی فیبرهای نوری است. فیبرهای نوری از-شیشه یا پلاستیک کوارتز با خلوص بالا ساخته شدهاند، با هستهای (معمولاً از چند میکرومتر تا دهها میکرومتر قطر) که توسط یک روکش و یک لایه پوشش احاطه شده است. هنگامی که یک سیگنال نوری در یک زاویه خاص وارد هسته می شود، بازتاب داخلی کامل در سطح مشترک بین هسته و روکش رخ می دهد و به سیگنال اجازه می دهد تا در طول فیبر منتشر شود. این اصل کابل های فیبر نوری را قادر می سازد تا سیگنال ها را با تلفات بسیار کم منتقل کنند. برای مثال، ضریب تضعیف فیبر نوری تک حالته میتواند تا 0.36 دسیبل/کیلومتر (در طول موج 1310 نانومتر) باشد، به این معنی که قدرت سیگنال تنها حدود 8 درصد در هر کیلومتر کاهش مییابد، که بسیار برتر از عملکرد تضعیف کابلهای مسی است.
