اهمیت انتخاب صحیح کابل
نصب یک کابل نامناسب می تواند منجر به کاهش عملکرد، خرابی سیگنال یا نقض انطباق شود. هر نوع کابل با مواد و ساختارهای خاصی مهندسی شده است تا چالشهای متمایز را برطرف کند، مانند استرس مکانیکی، ایمنی در برابر آتش، یا قرار گرفتن در معرض محیط. استفاده از کابل خارج از برنامه مورد نظر، قابلیت اطمینان شبکه را به خطر می اندازد.
به عنوان مثال، استقرار یک کابل{0}}داخلی در یک محیط بیرونی معمولاً منجر به تخریب زودرس ژاکت و ورود رطوبت میشود که منجر به از دست دادن سیگنال و نیاز به تعویض پرهزینه میشود.
داده های صنعت بر تاثیر عملی این انتخاب ها تاکید می کند. انجمن فیبر باند پهن اشاره کرده است که خطاهای نصب، از جمله مشخصات نادرست کابل، به بخش قابل توجهی از تاخیرهای خدمات اولیه کمک می کند. علاوه بر این، اتحادیه بینالمللی ارتباطات از راه دور (ITU) در گزارشهای «اندازهگیری توسعه دیجیتال» به طور مداوم زیرساخت قابل اعتماد را به عنوان سنگ بنای پذیرش پهنای باند برجسته میکند، که با انتخاب صحیح اجزا شروع میشود.
کابل های رها کردن FTTH: بخش ورودی ساختمان خارجی
کابل های دراپ FTTH پیوند نهایی را از یک نقطه توزیع در خیابان به محل مشترک ارائه می دهند. طراحی آنها انعطاف پذیری و سهولت نصب را برای این اجرای کوتاه و اغلب پیچیده در اولویت قرار می دهد. یک مشخصه کلیدی مطابقت با استاندارد ITU-T G.657 برای فیبرهای حساس به خم-است که هنگام عبور کابل در گوشههای تنگ یا از طریق درگاههای ورودی کوچک، از دست دادن سیگنال را به حداقل میرساند.
این کابلها معمولاً دارای قطر کوچک، طراحی سبک وزن هستند و اغلب برای سادهسازی و سرعت بخشیدن به فرآیند نصب، از قبل{0}وصل میشوند. مواد ژاکت معمولا برای قرار گرفتن در معرض محدود در فضای باز طراحی شده است اما معادل یک کابل کامل در فضای باز نیست. یک خطای رایج گسترش استفاده از کابل افت FTTH در دهانه های بلند هوایی یا مدفون است.
از آنجایی که فاقد تقویت کننده قوی و موانع رطوبتی یک کابل اختصاصی در فضای باز است، چنین استفاده نادرستی منجر به خطر بالای خرابی می شود. مستندات چندین ارائهدهنده خدمات اینترنتی (ISP) نشان میدهد که این عمل یکی از دلایل مکرر خطاهای شبکه قابل پیشگیری در بخش "آخرین متر" است.
کابل های داخلی: انطباق و ایمنی برای مسیرهای داخلی
هنگامی که سیگنال وارد ساختمان می شود، ایمنی آتش سوزی و رعایت قوانین الکتریکی به نگرانی اصلی تبدیل می شود. کابل های داخلی بر اساس ویژگی های اشتعال پذیری و تولید دود طبقه بندی می شوند، همانطور که توسط استانداردهایی مانند انجمن ملی حفاظت از آتش (NFPA) 70 یا کد ملی برق (NEC) در آمریکای شمالی تعریف شده است.
دو درجه بندی اولیه ضروری است:
Riser- دارای رتبه (OFNR)
طراحی شده برای مسیرهای عمودی بین طبقات در شفت های غیر-. این کابل ها در برابر انتشار شعله به سمت بالا مقاومت می کنند.
Plenum- دارای رتبه (OFNP)
برای فضاهایی که برای گردش هوای محیطی استفاده می شوند، مانند سقف های کاذب بالای سقف یا در طبقات مرتفع مورد نیاز است. آنها دارای پوششی هستند که دود بسیار کمی تولید می کند و کمتر قابل اشتعال است.
استفاده از کابل رایزر-در یک فضای عمومی نقض مستقیم قوانین ساختمان و آتش نشانی است. چنین تخلفاتی، اگر در طی بازرسی کشف شود، میتواند منجر به دستوراتی برای حذف و جایگزینی همه کابلهای{2}}که مطابقت ندارند، شود. فراتر از رتبهبندی ایمنی، کابلهای داخلی اغلب از ساختاری محکم-برای دوام بافر استفاده میکنند و انتخاب کانکتور (LC، SC) و پولیش (UPC، APC) توسط تجهیزات رابط تعیین میشود.
کابل های فضای باز: مهندسی شده برای دوام محیطی
کابلهای فضای باز به گونهای ساخته میشوند که در برابر قرار گرفتن طولانیمدت در برابر عوامل استرسزای محیطی، از جمله اشعه ماوراء بنفش، دمای شدید، رطوبت، و آسیب فیزیکی ناشی از جوندگان یا حفاری مقاومت کنند. ساخت و ساز آنها به طور قابل توجهی با انواع داخلی متفاوت است. الیاف معمولاً در داخل لولههای مسدود شده در آب قرار میگیرند و روکش بیرونی از پلی اتیلن با چگالی بالا و مقاوم در برابر اشعه ماوراء بنفش- ساخته شده است.
سطح مورد نیاز حفاظت مکانیکی به روش نصب بستگی دارد:
دفن مستقیم
این کابل ها اغلب با نوار فولادی راه راه برای مقاومت در برابر خرد شدن و نفوذ جوندگان زره پوش هستند.
هوایی
آنها شامل یک عضو استحکام یکپارچه یا پیام رسان هستند که وزن کابل را در دهانه های بین قطب ها تحمل می کند.
مجرای
طراحی شده با یک ژاکت صاف برای سهولت در کشیدن لوله ها.
یک اشتباه رایج این است که کابل فضای باز را مستقیماً به داخل ساختمان میآوریم. ژاکت پلی اتیلن یک کابل فضای باز از نظر ایمنی در برابر آتش رتبه بندی نشده است و معمولاً توسط کد برای اجراهای داخلی ممنوع است. روش استاندارد این است که کابل بیرون را در یک محفظه بیرونی مهر و موم شده خاتمه دهید و به یک کابل داخلی دارای رتبه مناسب برای مسیر داخلی انتقال دهید.
یک روش انتخاب عملی
یک رویکرد سیستماتیک برای انتخاب از خطاهای رایج جلوگیری می کند. این فرآیند می تواند بر اساس سه سوال متوالی در مورد مسیر مورد نظر کابل باشد:
مسیر فیزیکی چیست؟
مسیر کامل را تعیین کنید: تدفین خارجی، هوایی، دیوار داخلی، پلنوم سقفی یا ترکیبی. مسیر را بر اساس محیط تقسیم کنید.
خطرات غالب چیست؟
برای هر بخش، ریسک های اصلی را شناسایی کنید. آیا آب و خرد کردن (دفن شده)، UV و کشش (هوایی)، یا انتشار آتش و دود (پلنوم داخلی) است؟
کدام مشخصات کابل این خطرات را کاهش می دهد؟
کابلی را انتخاب کنید که مشخصات استاندارد آن برای خطرات شناسایی شده طراحی شده است. این به معنای مشخص کردن زره دفن برای بخشهای زمینی، رتبهبندی پلنوم برای فضاهای جابجایی هوا، و الیاف خمیده-غیر حساس برای نقاط ورودی محکم است.
این روش تمرکز را از نام محصول به الزامات عملکرد تغییر می دهد. این به طور جهانی اعمال می شود، چه برای یک نصب ساده در خانه یا یک شبکه پردیس پیچیده.
نتیجه گیری
کابلهای فیبر نوری قطرهای، داخلی و خارجی FTTH عملکردهای متمایز و غیرقابل تعویض-را دارند. کابل قطره برای انعطاف پذیری و ورود ساده خارجی بهینه شده است. کابل های داخلی توسط کدهای ایمنی آتش نشانی کنترل می شوند. کابل های فضای باز برای استقامت محیطی و مکانیکی ساخته شده اند.
اجرای موفق مستلزم رعایت هدف طراحی هر نوع است.
مسائل مکرر ورود رطوبت، نقض قوانین آتش نشانی و خرابی مکانیکی اغلب نتیجه اعمال کابل خارج از محدوده مورد نظر آن است. ابتدا با تجزیه و تحلیل محیط نصب و خطرات مرتبط با آن، مشخصات کابل مناسب به یک نتیجه واضح و منطقی تبدیل میشود که پایه و اساس یک نصب فیبر نوری قابل اعتماد و سازگار را تشکیل میدهد.
