محلول پچ بند ناف فیبر MPO

نحوه طراحی مسیر وصله، قطبیت، شکست، آزمایش و مهاجرت در اطراف یک ستون فقرات MPO با چگالی بالا

چرا پروژه های MPO شکست می خورند حتی زمانی که هر قسمت درست به نظر می رسد

کابل کشی MPO معمولاً به عنوان یک داستان چگالی معرفی می شود: یک اتصال دهنده چندین فیبر را حمل می کند، خاتمه کارخانه زمان نصب را کوتاه می کند و یک رک می تواند کانال های بسیار بیشتری را نسبت به طراحی دوبلکس با پایانه میدان پشتیبانی کند. همه اینها درست است، اما این بخشی نیست که تصمیم می گیرد که آیا پیوند در روز اول ظاهر شود یا خیر.

بخش سخت، رابط بین اجزا است. یک پچ کورد MPO می تواند نوع فیبر مناسب، طول مناسب و رنگ مناسب باشد، اما همچنان برای کانال اشتباه است زیرا پورت انتظار دارد تعداد فیبر، جهت گیری کلید، کانکتور پین شده یا بدون پین، جلا یا نقشه خط متفاوت باشد. یک کاست می تواند از نظر مکانیکی با شاسی سازگار باشد و همچنان جفت اشتباه را معکوس کند. یک تنه می‌تواند تست تلفات کارخانه را پشت سر بگذارد و همچنان در کانالی نصب شود که قطبیت آن هرگز مشخص نشده است.

به همین دلیل است که محلول پچ سیم فیبر MPO باید به عنوان مسیری از یک فرستنده نوری به دستگاه گیرنده طراحی شود، نه به عنوان لیست خرید کابل ها. دو نمودار ارائه شده برای این مقاله مفید هستند زیرا نمای سیستم را نشان می‌دهند: شاسی مدولار، صندوق عقب، صفحات آداپتور، ماژول‌ها و برش‌ها همه قسمت‌های یک کانال غیرفعال هستند. بخش های بعدی آن نمای سیستم را به یک روش طراحی و تدارکات عملی تبدیل می کند.

1. محلول پچ کورد فیبر MPO در واقع شامل چه چیزی است

عبارت پچ کورد فیبر MPO اغلب به طور گسترده استفاده می شود. در یک پروژه مرکز داده، حداقل چهار مجموعه غیرفعال مختلف ممکن است از یک خانواده اتصال دهنده MPO در حین انجام کارهای مختلف استفاده کنند. جداسازی زودهنگام آن مشاغل، کنترل BOM را آسان‌تر می‌کند و برنامه آزمایشی را آسان‌تر می‌نویسد.

پچ کورد معمولاً یک مجموعه نسبتاً کوتاه در انتهای کارخانه است که برای اتصال یک پورت فعال به یک پانل یا یک موقعیت وصله MPO به دیگری استفاده می شود. تنه عنصر ستون فقرات است: بین کابینت ها، ردیف ها یا مناطق توزیع قرار می گیرد و معمولاً به عنوان یک پیوند دائمی یا نیمه دائمی در نظر گرفته می شود. شکست یا مهار یک انتهای چند فیبر را به چندین پایه دوبلکس یا سیمپلکس تبدیل می کند. یک کاست در داخل یک محفظه مدولار قرار می گیرد و همان انتقال را در یک ماژول محافظت شده و قابل سرویس به جای یک مهار شل انجام می دهد.

اولین نمودار ارائه شده هر چهار ایده را به طور همزمان نشان می دهد. تنه ستون فقرات با چگالی بالا ایجاد می کند. صفحات آداپتور یک رابط MPO-to-MPO را در رک حفظ می کنند. کاست ها یا ماژول ها ستون فقرات را به کانکتورهای تجهیزات با چگالی کمتر ترجمه می کنند. مجموعه های Fanout همان ترجمه را مستقیماً به دستگاه می برند. هیچ یک از این گزینه ها به طور خودکار بهتر نیست. انتخاب صحیح بستگی به این دارد که تکنسین‌ها به کجا نیاز دارند، پورت‌ها چقدر تغییر می‌کنند و فرستنده گیرنده واقعاً کدام کانکتور را ارائه می‌کند.

2. با پورت فعال شروع کنید، سپس به عقب کار کنید

یک طراحی MPO قابل اعتماد با شماره قطعه فرستنده گیرنده یا PMD نوری تایید شده شروع می شود. شروع با سرعت عمومی مانند 40G، 100G یا 400G کافی نیست. ماژول‌های نوری مختلف با نرخ اترنت یکسان می‌توانند از LC دوبلکس، MPO موازی، مالتی‌پلکس کردن طول موج یا اپتیک موازی تک حالته استفاده کنند. کابل سرعت داده را نمی داند. فقط رابط فیزیکی، نوع فیبر و آرایش خطوط را می داند.

برای هر انتهای کانال، کانکتور ارائه شده توسط دستگاه فعال، نوع فیبر مورد نیاز، تعداد فیبرهای فعال، موقعیت های خط انتقال و دریافت، و اینکه آیا پریز پین شده یا پین نشده است را ثبت کنید. اگر فرستنده گیرنده از یک مخزن MPO استفاده می کند، جهت گیری کلید سازنده و نیاز پولیش را نیز بررسی کنید. بسیاری از ماژول‌های موازی از یک کابل بدون پین در سمت تجهیزات استفاده می‌کنند، زیرا پریز فعال پین‌های راهنما را حمل می‌کند، اما این باید با ماژول واقعی بررسی شود تا اینکه از روی عادت فرض شود.

هنگامی که هر دو نقطه پایان فعال شناخته شدند، تصمیم بگیرید که آیا لایه غیرفعال باید از انتها به انتها MPO باقی بماند یا به کانکتورهای دوبلکس منتقل شود. این یک تصمیم سه معماری نشان داده شده در شکل 3 را از هم جدا می کند: وصله مستقیم موازی، ستون فقرات MPO ساختار یافته با پانل های مدولار، یا شکست از یک رابط موازی به چندین پورت دوبلکس.

3. خواندن نمودار ستون فقرات: جایی که MPO بیشترین صرفه جویی در فضا را دارد

نمودار دوم ارائه شده به نمای کلاسیک کابل کشی ساختاری نزدیکتر است. این درگاه‌های تجهیزات دوطرفه را در دو انتها نشان می‌دهد، انتقال LC به MPO در نزدیکی لبه و یک ستون فقرات MPO با تعداد فیبر بالا در وسط. این طرح زمانی مفید است که مرکز داده به دنبال ترانک های متراکم در مسیرها باشد و در عین حال رابط های دوبلکس آشنا را در سوئیچ ها و سرورها حفظ کند.

ارزش عملیاتی است تا آرایشی. صندوق عقب را می توان به عنوان یک دارایی ستون فقرات نصب و آزمایش کرد در حالی که کاست ها، مهارها و کابل های پچ با تولید تجهیزات تغییر می کنند. این کار مسیر کابل را از هر به‌روزرسانی دستگاه جدا می‌کند. یک رک می تواند با تغییر اجزای لبه از اپتیک دوبلکس 10G به معماری موازی حرکت کند، مشروط بر اینکه ستون فقرات نصب شده دارای نوع فیبر صحیح، تعداد فیبر فعال، قطبیت و حاشیه نوری باشد.

این نمودار همچنین به نکته مهم دیگری اشاره می کند: تعداد فیبرهای ستون فقرات معمولاً مضربی از یک گروه فیبر پایه است. این امر امکان تجمیع بسیاری از کانال های دوبلکس را در تعداد قابل مدیریتی از مجموعه های ترانک فراهم می کند. اما سیستم های پایه 8، پایه 12 و تعداد بالاتر نباید به طور معمول با هم مخلوط شوند. یک کانکتور 12 موقعیت می تواند به طور فیزیکی در سیستمی وجود داشته باشد که در آن فقط هشت فیبر فعال هستند. اگر استاندارد نوری چهار خط انتقال و چهار خط دریافت را فراخوانی کند، چهار موقعیت استفاده نشده خطا نیستند. در نقشه تدارکات باید مشخص شود که کدام موقعیت ها پر شده و کدام موقعیت ها عمدا تاریک هستند.

4. تعداد فیبر: نقشه خط را انتخاب کنید، نه بزرگترین عدد

MPO یک خانواده اتصال دهنده است، نه یک تعداد فیبر. رابط های یک ردیفی و دو ردیفی در سری IEC 61754-7 استاندارد شده اند و بازار مجموعه هایی را برای کاربردهای مختلف ارائه می دهد. در کار مرکز داده، معمولاً با پیکربندی‌های فیبر 8، 12، 16 و 24 مواجه می‌شویم، اما تعداد فیبر مفید توسط اپتیک‌های فعال و معماری اطراف آنها تعریف می‌شود.

برای پیوندهای چند حالته موازی سبک 40GBASE-SR4 و 100GBASE-SR4، چهار خط انتقال و چهار خط دریافت به صورت موازی انجام می شوند. یک مجموعه 8 فیبر فقط از خطوط مورد نیاز استفاده می کند. یک پیاده‌سازی 12 موقعیتی ممکن است همان هشت خط فعال را داشته باشد در حالی که موقعیت‌های مرکزی را بدون استفاده می‌گذارد. سایر برنامه ها می توانند از تعداد فیبرهای مختلف یا رابط های دو ردیفی استفاده کنند. به همین دلیل است که سفارش خریدی که می گوید فقط "کابل 12F MPO برای 100G" ناقص است: ماژول نوری، موقعیت خطوط و روش قطبیت هنوز باید تعریف شود.

همین منطق در مورد اپتیک موازی تک حالته و شکست با سرعت بالا نیز صدق می کند. یک کابل ممکن است فیبر کافی داشته باشد اما همچنان غیرقابل استفاده باشد زیرا فیبرها در موقعیت های اشتباه ظاهر می شوند. قبل از اینکه BOM منجمد شود، نقشه خطوط را از Tx به Rx بکشید و هر فیبر استفاده شده را علامت بزنید. این طرح ساده زودتر از هر بحثی در مورد رنگ ژاکت یا سبک بوت کانکتور خطاها را تشخیص می دهد.

5. قطبیت یک ویژگی کانال است، نه یک برچسب کابل

قطبیت جایی است که عیب یابی بسیاری از استقرارهای صحیح MPO دشوار می شود. دلیل آن ساده است: یک کانکتور MPO بسیاری از موقعیت های فیبر غیر قابل تشخیص را در پشت یک محفظه قرار می دهد. نوری که از فرستنده خارج می شود باید به گیرنده مربوطه برسد، اما آن متقاطع را می توان در صندوق عقب، در یک نوار کاست، در یک پچ کورد، در جهت آداپتور یا در ترکیبی از اجزا ایجاد کرد.

عمل کابل کشی TIA نگاشت کابل آرایه ای نوع A، نوع B و نوع C را توصیف می کند. در ساده ترین سطح، نوع A مستقیم است، نوع B ترتیب کامل فیبر را معکوس می کند، و نوع C جفت های مجاور را تعویض می کند. شکل 4 آن نقشه های موقعیت را به تصویر می کشد. این نمودار عمداً ساده شده است زیرا یک کانال کامل همچنین شامل کلیدهای اتصال، رابط های پین شده و بدون پین، ماژول ها و کابل های پچ است.

درس عملی «همیشه از نوع B استفاده کنید» یا «همیشه از نوع A استفاده کنید» نیست. انتخاب یک روش قطبیت مستند برای کل کانال و سپس حفظ هر جزء با آن است. دو جزء که هر کدام در یک دیتاشیت معقول به نظر می رسند می توانند یک متقاطع مورد نیاز را لغو یا تکرار کنند. هنگامی که یک مرکز داده فروشندگان را با هم ترکیب می کند، ایمن ترین سند تدارکات یک نقشه خط یا ترسیم قطبیت سرتاسری است تا یک برچسب قطبیت یک کلمه ای.

6. شکست MPO-to-LC: مکانی که برچسب های خطوط بیشترین اهمیت را دارند

کابل خروجی ساده به نظر می رسد: یک کانکتور MPO در یک طرف و چندین پایه LC در طرف دیگر. با این حال، از نظر الکتریکی و نوری، یک دستگاه نقشه برداری است. هر جفت LC دوبلکس باید با جفت خط انتقال و دریافت صحیح در پورت موازی مطابقت داشته باشد و ماژول فعال باید صریحاً از حالت شکست درخواستی پشتیبانی کند.

یک مورد معمول استفاده، یک پورت موازی کلاس QSFP است که به چهار کانال دوبلکس با سرعت پایین تقسیم می شود. کابل آن عملکرد شکست را ایجاد نمی کند. پورت سوئیچ و فرستنده گیرنده انجام می دهند. کابل فقط خطوط را نشان می دهد. اگر تجهیزات از breakout پشتیبانی نمی کند، هیچ مهار غیرفعال نمی تواند آن را انجام دهد. به همین دلیل است که راهنمای پیکربندی سوئیچ و برگه داده فرستنده گیرنده در بررسی کابل کشی قرار دارند.

برچسب زدن بخشی از طراحی نوری است. هر پایه LC باید به همان ترتیبی که توسط پیکربندی سوئیچ استفاده می شود مشخص شود و در نقشه نصب باید مشخص شود که کدام پایه کانال 1، کانال 2 و غیره است. در استقرارهای بزرگ، این از یک مشکل رایج راه اندازی جلوگیری می کند: همه فیبرها خوب تست می شوند، اما پورت های منطقی به ترتیب اشتباه ظاهر می شوند زیرا پایه های شکست به جای شناسایی خط، بر اساس طول یا موقعیت فیزیکی وصله شده بودند.

7. از دست دادن نوری: بودجه رابط های جفت، نه فقط کابل

MPO جذاب است زیرا تعداد کانکتورها را در صفحه رک کاهش می دهد، اما یک کانال مدولار همچنان می تواند چندین رابط نوری داشته باشد. یک مسیر ممکن است شامل یک سیم پچ تجهیزات، یک آداپتور MPO، یک ستون فقرات، یک نوار کاست و یک سیم تجهیزات دوبلکس باشد. هر جفت کانکتور جفت شده بخشی از بودجه تلفات را مصرف می کند. بنابراین طراحی غیرفعال باید با بودجه PMD نوری قبل از سفارش مقایسه شود، نه پس از راه اندازی نشدن پیوند.

از استفاده از یک "از دست دادن معمولی درج" از برگه بازاریابی به عنوان بودجه مهندسی خودداری کنید. از حداکثر تضمین شده فروشنده برای درجه اتصال دقیق استفاده کنید و هر رابط جفت شده را در کانال برنامه ریزی شده اضافه کنید. برای کانال های چند حالته، تضعیف فیبر در طول موج عملیاتی و هر رابط اضافی ایجاد شده توسط کاست یا اتصال متقابل را شامل شود. اگر برای حفظ حاشیه نیاز به درجه MPO کم ضرر است، آن را در BOM و الزامات گزارش تست ذکر کنید.

مفیدترین کاربرگ تلفات کوتاه است: تعداد رابط، کمک هزینه طراحی در هر رابط، طول فیبر، تضعیف فیبر و کل تلفات کانال مورد انتظار. هدف آن پیش بینی نتیجه میدان تا رقم دوم اعشار نیست. هدف آن این است که رابط های پنهان را قابل مشاهده کند و نشان دهد که آیا طراحی فضای کافی برای عدم قطعیت اندازه گیری، وصله آینده یا اتصال متقابل اضافی دارد یا خیر.

بازرسی و آزمون پذیرش

کانکتورهای با چگالی بالا هزینه نادیده گرفتن بهداشت اولیه فیبر را افزایش می دهند. IEC 61300-3-35:2022 بازرسی بصری سطوح انتهایی رابط فیبر نوری را پوشش می دهد و به طور خاص به منطقه تماس بزرگتر فرول های مستطیلی می پردازد. برای مجموعه های MPO، بازرسی فقط مربوط به یک هسته فیبر نیست. آلودگی می تواند در جای دیگری روی فرول نشسته و در طول جفت گیری مهاجرت کند.

یک ترتیب پذیرش عملی در شکل 6 نشان داده شده است. ابتدا بازرسی کنید، در صورت نیاز تمیز کنید و دوباره بازرسی کنید. سپس پیوستگی و قطبیت خط را بررسی کنید. آزمایش ردیف 1 باید تضعیف و طول انتها به انتها را برای الیاف استفاده شده ثبت کند. زمانی که پروژه به مستندات سطح رویداد نیاز دارد یا زمانی که ضرر باید محلی سازی شود، می توان آزمایش OTDR سطح 2 را اضافه کرد. این دو سطح به سؤالات متفاوتی پاسخ می دهند، بنابراین یک ردیابی OTDR نباید به عنوان جایگزینی برای نتیجه تضعیف انتها به انتها استفاده شود.

برای پروژه‌ای که در کارخانه خاتمه می‌یابد، نتایج آزمایش را درخواست کنید که می‌تواند با برچسب یا شماره سریال به مجموعه تحویل داده شود. این گزارش زمانی مفیدتر است که طول موج آزمایش، روش آزمایش، شناسه‌های فیبر و حد پذیرش را به جای نشان دادن کادر سبز رنگ PASS بیان کند.

8. مهاجرت: تنها زمانی از ستون فقرات استفاده مجدد کنید که ریاضی رابط هنوز کار کند

یکی از دلایلی که طراحان ترانک های MPO را انتخاب می کنند، امکان استفاده مجدد از ستون فقرات از طریق بیش از یک تولید تجهیزات است. این می تواند بسیار خوب کار کند، اما ادعای استفاده مجدد باید در برابر رابط های واقعی آزمایش شود نه اینکه به عنوان یک وعده عمومی برای اثبات آینده تلقی شود.

سالن داده ای را در نظر بگیرید که در ابتدا از تجهیزات LC دوبلکس استفاده می کند اما کانال های دوبلکس را از طریق کاست های MPO-to-LC جمع می کند. در حین تازه سازی بعدی، اپراتور ممکن است کاست ها را حذف کند، پانل های آداپتور MPO را نصب کند و اپتیک های موازی را مستقیماً از طریق صندوق موجود متصل کند. مسیر و ستون فقرات دائمی در جای خود باقی می مانند در حالی که اتصال لبه رک تغییر می کند. این مفهوم مهاجرت نشان داده شده در شکل 7 است و یکی از قوی ترین استدلال ها برای کابل کشی با چگالی بالا مدولار است.

شرایط سخت است. ستون فقرات باید از نوع فیبر مناسب برای اپتیک جدید، فیبرهای قابل استفاده کافی در موقعیت های مورد نیاز، هندسه و جلا دهنده اتصال سازگار و حاشیه نوری کافی برخوردار باشد. قطبیت باید مجدداً تأیید شود زیرا با برداشتن نوار کاست می‌توان یک متقاطع را که قبلاً بخشی از کانال بود حذف کرد. بنابراین یک طرح مهاجرت باید نقشه اصلی و سوابق آزمایشی را همراه با مستندات قفسه نگه دارد.

9. جزئیات نصب که از یک طراحی خوب محافظت می کند

حتی یک کانال MPO که به درستی مشخص شده است می تواند در اثر مسیریابی ضعیف آسیب ببیند. تنه های با چگالی بالا جمع و جور هستند، که می توانند نصاب ها را وسوسه کنند که مدیران را بیش از حد پر کنند یا مجموعه ها را بدون محافظت کافی از مسیرها بکشند. به حداقل شعاع خمش و محدودیت‌های کششی سازنده کابل احترام بگذارید، از چشم‌های کششی در زمانی که مجموعه با آن‌ها عرضه می‌شود، استفاده کنید، و در حین نصب از انتهای پیش‌فرض شده در برابر گرد و غبار و بارگذاری جانبی محافظت کنید.

سستی را عمداً برنامه ریزی کنید. طول بیش از حد صندوق عقب پر شده در پشت شاسی باعث ایجاد مشکلات خمیدگی و دسترسی می شود. تنه ای که خیلی کوتاه است، کشش را به بدنه رابط وارد می کند. تمیزترین تاسیسات از طول مسیر اندازه‌گیری شده، محل حلقه سرویس تعریف شده و مدیریت مجزا برای ترانک‌ها و پچ‌کوردهای تجهیزات استفاده می‌کنند. این همچنین جداسازی عیب بعدی را آسان تر می کند زیرا تکنسین ها می توانند ببینند کدام کابل متعلق به پیوند دائمی است و کدام کابل برای حرکت در نظر گرفته شده است.

در شاسی مدولار، اتاق کار کافی برای بازرسی و تمیز کردن پورت های MPO بگذارید. طرحی که به تراکم فیبر قابل توجهی بر روی کاغذ می رسد اما دسترسی پروب را ایجاد نمی کند قابل نگهداری نیست. تراکم تنها زمانی مفید است که یک تکنسین بتواند رابط صحیح را بدون ایجاد مزاحمت برای همسایگان خود شناسایی، قطع، تمیز و دوباره وصل کند.

10. پنج سناریوی شکست رایج و نحوه جلوگیری از آنها

کابل جا می شود، اما پیوند تاریک می ماند. هندسه رابط از نظر مکانیکی سازگار است، اما الیاف Tx در موقعیت‌های Rx مورد انتظار قرار نمی‌گیرند. پیشگیری: به جای تعویض تصادفی صندوق عقب، نقشه کامل خطوط، از جمله کاست ها و آداپتورها را مرور کنید.

برک آوت روی دو پا کار می کند اما نه هر چهار پا. پورت فعال برای حالت شکست مورد انتظار پیکربندی نشده است، یا ترتیب پاها با شماره گذاری خطوط تجهیزات مطابقت ندارد. پیشگیری: پیکربندی سوئیچ و پشتیبانی شکست فرستنده گیرنده را قبل از وصله مجدد پایه های LC بررسی کنید.

ضرر پس از حرکت قفسه بیشتر است. در طول اتصال مجدد، آلودگی یا خمیدگی تحت فشار ایجاد شد. فرول های MPO سطح تماس بزرگی دارند و چندین فیبر می توانند به طور همزمان تحت تأثیر قرار گیرند. پیشگیری: بازرسی-تمیز-بازرسی، سپس تست تلفات سطح 1 را تکرار کنید و اگر ضرر باید موضعی باشد از OTDR استفاده کنید.

یک نسل جدید ماژول نمی تواند از تنه قدیمی استفاده مجدد کند. ستون فقرات قدیمی‌تر دارای نوع فیبر، موقعیت‌های پر، جلا یا رابط اتصال برای اپتیک جدید اشتباه است. پیشگیری: مهاجرت را به عنوان یک بررسی سازگاری مهندسی تلقی کنید، نه قولی که به کلمه MPO متصل است.

گزارش کارخانه می گذرد، اما گزارش سایت مطابقت ندارد. روش مرجع، شرایط پرتاب، طول موج یا تعریف کانال بین آزمایش‌های کارخانه و میدانی متفاوت است. پیشگیری: روش پذیرش و هواپیماهای مرجع را قبل از تولید به توافق برسانید و روش آزمایش را با PO نگه دارید.

11. MPO تک حالته و چند حالته مشکلات مختلف را حل می کند

محفظه MPO یک کانال تک حالته یا چند حالته ایجاد نمی کند. فیبر، پولیش، اپتیک اکتیو و نیازهای رسیدن را انجام می دهند. این تمایز اهمیت دارد زیرا یک خانواده اتصال دهنده می تواند در دو زمینه طراحی بسیار متفاوت قرار گیرد. در یک پارچه چند حالته کوتاه‌مدت، اولویت‌ها اغلب چگالی پورت، نقشه‌برداری خطوط، مدیریت خم و مهاجرت بین اپتیک دوبلکس و موازی است. در پارچه تک حالته، کنترل بازتاب، جزئیات رابط فرستنده گیرنده و طرح دقیق اپتیک موازی ممکن است وزن بیشتری داشته باشند.

چند حالته MPO در اطراف اپتیک های موازی کلاس SR رایج است زیرا فیبرهای متعدد می توانند خطوط را به صورت موازی بدون مالتی پلکس شدن طول موج حمل کنند. سؤال طراحی معمولاً این است که چه تعداد فیبر فعال است، آیا کانال از پایه 8 استفاده می کند یا یک ستون فقرات گسترده تر، و چگونه پیوند در طول یک مهاجرت مرحله ای شکسته می شود. MPO تک حالته در برنامه‌هایی مانند اپتیک تک حالته موازی و سایر رابط‌های تجهیزات با چگالی بالا استفاده می‌شود، که در آن صیقل‌پذیری کانکتور و الزامات تلفات برگشتی باید به جای کپی کردن از یک BOM چند حالته در برابر برگه داده ماژول تأیید شود.

از رنگ ژاکت به عنوان چک پذیرش نهایی استفاده نکنید. رنگ یک نشانه بصری مفید است، اما جایگزین علامت گذاری کابل، مشخصات فیبر یا گزارش کارخانه نیست. ایمن‌ترین فرآیند دریافت، شماره قطعه چاپ شده و نوع فیبر را با BOM تأیید شده مطابقت می‌دهد، سپس هندسه اتصال و شواهد آزمایش را قبل از رها شدن کابل برای نصب تأیید می‌کند.

نتیجه: مسیر را مشخص کنید، نه تنها پچ کورد

یک محلول پچ بند فیبر MPO ارزش خود را زمانی به دست می آورد که لایه فیزیکی را متراکم تر کند بدون اینکه درک آن را سخت تر کند. کانکتور فقط یک تکه است. سیستم کار ترکیبی از رابط فعال، پچ کوردها، ترانک ها، پانل ها، کاست ها یا برش ها، طرح قطبی، بودجه نوری و شواهد پذیرش است.

دو نمودار ارائه شده راه درست فکر کردن در مورد MPO را نشان می دهد: به عنوان یک معماری. یکی اکوسیستم مدولار اطراف قفسه ها و شاسی را نشان می دهد. دیگری نشان می دهد که چگونه کانال های تجهیزات دوبلکس می توانند از طریق یک ستون فقرات چند فیبر جمع شوند. از آنجا، فرآیند طراحی سازگار است - پورت های فعال را شناسایی کنید، خطوط را ترسیم کنید، معماری غیرفعال را انتخاب کنید، رابط ها را بودجه بندی کنید، و نحوه آزمایش کانال نهایی را تعریف کنید.

برای خرید B2B، این رویکرد همچنین RFQ بهتری را ایجاد می کند. به جای درخواست از تامین کننده برای کابل MPO برای 100G، این پروژه می تواند رابط دقیق، نقشه فیبر، قطبیت، طول، هدف تلفات، برچسب گذاری و شواهد مورد نیاز را ارائه دهد. این همان چیزی است که یک کابل چند فیبر را به یک راه حل کابل کشی مرکز داده قابل تکرار تبدیل می کند.